Małgorzata Kuciewicz
studium form
marzec-listopad 2021

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

 

 

[EN version: https://centrala.net.pl/drifting-architecture/]

100 form

Niedawne odczytanie tabliczki spisanej pismem klinowym ujawniło, że arkę w mezopotamskich opowieściach o potopie opisywano jako łódź okrągłą. Arka nie miała płynąć w konkretnym kierunku, nie musiała mieć przodu czy tyłu. Miała unosić się na wodzie, dryfować. A okrągła łódź – tradycyjny korakl – jest niezatapialna. Odkryty opis wywraca wielowiekowy archetyp arki jako “budynku-łodzi z dziobem i rufą”. Przez ponad tysiąc lat błędnie ją ilustrowano.

Nowy prawzorzec jest inspiracją do próby przedefiniowania architektury, ze statycznej i osadzonej w gruncie na taką, która w okresach dostatku wody dryfuje, w okresach suszy osiada na lądzie. Projekt to eksplorowanie form już istniejących, transformacje motywów z historii, kopiowanie form przy oddzielaniu ich od kontekstu w poszukiwaniu nowych znaczeń (czasami poprzez sam akt umieszczenia cytowanej formy w wodzie), cierpliwe ars combinatoria, rzemieślnicze dochodzenie do unikatów.